Ik ben vaak verhuisd en heb me altijd goed gevoeld op plekken. Op die momenten waren die huizen m’n droomhuis. Op een of andere manier kon ik er altijd m’n stempel op drukken, kon ik het voor mij gezellig maken. Het huisje aan de Schutterstraat was klein, krakkemikkig en voor m’n gevoel tachtig jaar terug in de tijd, maar het was knus en er zaten veel vogels aan de kant van het balkon.
Zo nu en dan vind ik het leuk om op Funda naar foto’s van droomhuizen te kijken. En op Instagram volg ik een account over historische architectuur van woonhuizen in Nederland. Met foto’s van originele elementen, bijvoorbeeld badkamers en keukens. Alsof je een tijdreis maakt langs de groene en bruine tegeltjes. Op dit moment komen er veel villa’s uit de jaren zestig en zeventig vrij. Van binnen lijken ze op elkaar, vaak met lange schuine wanden met ongeverfde houten schrootjes. Ze geven een warme uitstraling en ik zie mezelf er wel zitten. Maar zulke droomhuizen blijven vaak droomhuizen en dat is prima.