De geschiedenis van de bioscoopstoel

‘De geschiedenis van de bioscoopstoel’, ik had dit boekje ooit in m’n handen en had ik het daarna maar nooit teruggezet in die hoge boekenkast. Of weggedaan, ik weet het niet meer. Mijn opa had duizenden boeken die we alweer een tijd geleden voor hem hebben opgeruimd. Hij en mijn oma vertrokken naar een kleiner huis in weer een groot huis, met mensen die een oogje in het zeil hielden.

Om op te kunnen ruimen werd een inloopcontainer besteld, voor op de oprit naast het oude huis. Het ging om zo veel boeken, we kregen ze lang niet allemaal weggegeven of verkocht. Ik hielp een dagje uitzoeken, mijn oom had via vrienden ook twee pubers gecharterd. Kletsend sjouwden ze de geschiedenis van mijn familie naar buiten. Door het raam zag ik de jongen de container binnenstappen, hij deed alsof hij surfte, allebei z’n voeten op een boekenberg.

De kamers met hoge kasten, tot aan het plafond gevuld. Hoe geweldig dit misschien ook klinkt, voor mij niet hetzelfde alsjeblieft. Teveel, teveel druk om alles te moeten lezen, gewoon teveel. En het idee van zo’n surfende dude vind ik ook niet zo fijn.