Slechte tijd voor inbrekers

Slechte tijd voor inbrekers, nu iedereen op z’n honk zit. Geen afwezige families en dus geen lege huizen om in rond te neuzen omdat de bewoners naar de Efteling zijn.

Door dat stiekeme virusje zijn het vreemde tijden. De eerste echte crisis op het bucketlistje. Nooit eerder was er zo lang gevaar waar we zo weinig vat op hebben. Best lastig voor onze op maat gemaakte levens. Voor bijna alles was er een oplossing, snel en zonder al te veel tranen.

Stap voor stap en gelaten wennen we aan dat niet alles meer zomaar kan, film in de bios of kopje thee in de stad.

Virus mak volgen

Gekluisterd zijn aan huis, is dat lastig? Ja, het voelde ongedurig in het begin maar went wel moet ik zeggen. Er komt een soort natuurlijk tempo op gang dat alle routines op de kop zet. Staat m’n lief op woensdagochtend te stofzuigen, het lijkt wel zondag. We volgen dit virus maar mak, tegenstribbelen maakt het erger. En zo wordt het vanzelf de beste tijd voor vogels, vissen en de lucht. De duiven en kraaien nemen het er nog meer van dan normaal, nu de lente begint. Fluiten erop los en maken jaloersmakende duikvluchten voor het raam van mijn werkkamertje.

Ik zit nu regelmatig rustig in m’n tuin en heb en voel ook alle tijd. We hoeven niet weg en ons niet te haasten, voor helemaal niks. Klopt het dat je dan ineens oog hebt voor de pootjes van je konijn? De mooie bruingrijze strepen vielen me zomaar op. Dat we het kleine en kneuterige meer opmerken lijkt me de winst uit dit hele coronaverhaal. Ik geniet nog even van de streeploze, felblauwe hemel boven me. Want een lucht zonder vliegtuigen, dat zullen we niet gauw weer meemaken.