Het gebeurt echt vlak voor je neus

Jongens, het gebeurt vlak voor je neus. De dingen die je ideeën geven of doen nadenken, laten lachen en voelen. Ze gebeuren in je straat, in je tuin, bij de Trekpleister en je hoeft er niet eens voor op wereldreis. De echte dingen gebeuren heel dichtbij. Dingen die je vrolijk maken of een gek gevoel geven.

Daarna speel je domino met wat je hebt gezien. Iets kleins dat je opvalt, kan je vervolgens een geweldig idee geven. En daar kan je dan weer over schrijven, als je het lastig vindt om een onderwerp te vinden.

En soms lijkt het wel alsof de scenes van tevoren zijn neergezet, goed gerepeteerd. Zoals laatst, in een heel gewone winkelstraat op weg naar de supermarkt. Veel bedrijvigheid, veel mensen, verschillende mensen en kappers trouwens ook.

Door een kappersruit zag ik een man met een jongetje op z’n schoot. Hij hield hem stevig vast. De eerste keer kapper misschien? Het was een lief gezicht, babouchka-poppetjes in actie.

Verderop in de straat gingen m’n ogen naar een monnik achter zijn rollator. Een monnik? Ja, een monnik, met een bruine pij. Ik zie hem soms door de buurt wandelen, ‘t was alweer een tijdje terug. Nu waarschijnlijk op weg naar het klooster op de hoek, waar nog een handje vol vrome mannen woont. Zou wel eens binnen willen kijken, in de ouderwetse sobere kamertjes spieden. Ik wenste dat ik tijdelijk een muis met blocnote was.

Als je aandacht aan staat is er tijdens een loopje in je wijk zoveel te zien, verhalen op zich. Jammer dat ik ze niet helemaal te weten kom. Maar ja, je kan niet alles hebben.