Over een jongen die oude telefoons verbouwt

Op zondag lees ik een wondermooi berichtje over een jongen die oude telefoons verbouwt. Van die beige met een draaischijf en kruldraad. Het ouderwetse ontwerp is een herkenningspunt voor mensen die verdwalen in vroeger en nu en twijfelen over tijd. Onze apparaten zijn markers en vrienden.

De jongen van achttien maakt van oude telefoons mini-jukeboxen. Dementerende mensen draaien een nummer en krijgen door de hoorn liedjes van vroeger aan de lijn. Een vrolijke mevrouw zingt de teksten woord voor woord mee, geen enkel foutje maakt ze. Ze geniet van het reisje terug naar betere tijden. ‘Róde rozen’, vult ze Toon Hermans aan. De liedjes, ze heeft ze goed voor ons verstopt. Ik schreef al eens over de taalpit in onze hoofden. Een harde kern met taal die goed zit vastgeschroefd. Met maar één telefoontje kun je tot de kern doordringen.