Terug naar school

In de eerste klas van de middelbare school kreeg ik Spartaanse sportlessen op de schoolfabriek waar ik toen op zat. De lessen waren gescheiden; jongens en meisjes gymden apart en we droegen allemaal hetzelfde tenue. Ik zag er altijd vreselijk tegenop want ik was geen ster in turnen of groepssporten.

In het tweede jaar vertrok ik naar een nieuwe school, kleiner en knusser. De gymlessen waren daar heel anders. Van strikt gescheiden naar gezamenlijk en van strenge gym-akela’s naar een stille, rustige gymleraar. Meneer O. was een kalme man met een grijzige snor en een opvallend ontspannen loopje. De gymles was of volleybal of basketbal en bij mooi weer softbal op het veld. Aan het begin van de les stiefelde meneer O. door de zaal naar het stoffige materiaalhok en gooide een bal het veld in. Soms zat hij tijdens de les in zijn kamertje aan de zijkant van de zaal een saffie te roken.

De gymlessen vond ik nog steeds vreselijk. Ik was verlegen, lang en onhandig maar nooit, echt nooit, bekritiseerde meneer O me. Of riep hij naar me, dat ik meer moest bewegen of dat ik eindelijk eens m’n best moest gaan doen. Hij liet me gewoon met rust en vond het prima dat ik in plaats van de les een rondje om de dierentuin ging rennen, want dat kon ik wel een soort van goed. Het was goed zo en hij gaf me steevast een 7.

Hij liet me gewoon een onzekere puber zijn en gaf me niet het gevoel dat ik een sukkel was of dat er iets met me aan de hand was. Heel respectvol dus. Alles kwam goed; ik bleef rennen en zit graag op de racefiets. Jammer eigenlijk, dat hij dat niet weet.